In 1975 was ik de eerste vrouwelijke conducteur bij de Nederlandse Spoorwegen in Nederland. Een uniform was er niet, dat werd speciaal voor mij gemaakt, de trui heb ik zelf gebreid. De weerstand was groot in die tijd: conducteurs vonden de aanwezigheid van een vrouw statusverlagend. Het leerde me dat het belangrijk is om jezelf te blijven. Om me verder te ontwikkelen, volgde ik de moeder-HAVO - ik heb inmiddels twee kinderen - en tegelijkertijd word ik actief in de vakbond. Mijn naam zegt het al: Drijver; ik wil de kar trekken, ergens heel hard aan werken, dingen op poten zetten en dan verder gaan. Daarom past een adviserende rol niet bij me. Ik neem verantwoordelijkheid en sta graag aan het roer. Kansen daartoe krijg ik bij het Arbeidsbureau, de FNV Dienstenbond en het LISV. Met een opleiding post-HBO bedrijfskunde op zak en de kinderen volwassen, wordt het tijd voor iets nieuws: Kliq Re-integratie. Hier begin en eindig ik als regiodirecteur met het regelen van het collectief ontslag van 1.100 werknemers bij Kliq Holding. De laatste die ik ontsla, is mijzelf. Eind 2004 trekt een advertentie van Com•wonen mijn aandacht. En met name dat men een bestuurder ‘van buiten’ zoekt, spreekt me erg aan: een open organisatie die net na een fusie iets anders wil. In een wereld die in Den Haag behoorlijk ter discussie staat: want is een woningcorporatie publiek of privaat? Inmiddels ben ik er vier jaar bestuurder en ben trots op wat we allemaal hebben bereikt!